Przejdź do treści
PL

Wybierz język

PLPolskiDEDeutsch

Prostata – do kogo w Szczecinie?

Chorobami prostaty zajmuje się urolog.

To informacja o tym, do kogo się zgłosić – nie porada medyczna.

Lekarka w gabinecie przegląda dokumentację przy komputerze i robi notatki
Po 50. roku życia warto regularnie kontrolować prostatę u urologa, także bez dolegliwościFot. Shixart1985, CC BY 2.0, Wikimedia Commons (zmniejszone)

Urolog

Lekarz chorób układu moczowego i męskich narządów płciowych.

Wszystkie miejsca: urolog

Prostata – objawy, badania i leczenie

Czym jest prostata i dlaczego sprawia kłopoty

Prostata, czyli gruczoł krokowy, to niewielki narząd leżący tuż pod pęcherzem moczowym u mężczyzn. Otacza początkowy odcinek cewki moczowej, a jej główną rolą jest wytwarzanie części płynu nasiennego. Ponieważ obejmuje cewkę jak pierścień, każde jej powiększenie lub stan zapalny szybko daje o sobie znać przy oddawaniu moczu. Właśnie dlatego przy kłopotach z oddawaniem moczu lekarz prostatę sprawdza w pierwszej kolejności, nawet gdy nic nie boli.

Z wiekiem prostata u większości mężczyzn stopniowo się powiększa. To naturalny proces, ale u części osób prowadzi do uciążliwych dolegliwości, które obniżają jakość życia i zaburzają sen. Dobrze ocenić prostatę, zanim objawy staną się dokuczliwe, bo wtedy wybór leczenia jest szerszy. Ten tekst to informacja, a nie porada medyczna – nie zastąpi rozmowy ze specjalistą.

Najczęstsze choroby gruczołu krokowego

Najczęstszym problemem jest łagodny rozrost prostaty, który dotyczy głównie mężczyzn po pięćdziesiątce. Nie jest nowotworem i nie przechodzi w raka, ale może coraz mocniej uciskać cewkę moczową. Kiedy lekarz prostatę bada w tej sytuacji, zwykle wyczuwa gruczoł powiększony, ale gładki i elastyczny. Nasilenie objawów nie zawsze idzie w parze z wielkością prostaty – czasem mały gruczoł daje duże dolegliwości i odwrotnie.

Drugą grupą chorób są zapalenia prostaty. Ostre zapalenie ma najczęściej podłoże bakteryjne, zaczyna się nagle i przebiega z gorączką, dreszczami oraz bólem w kroczu. Przewlekłe zapalenie bywa trudniejsze do uchwycenia – objawia się nawracającym bólem w podbrzuszu, kroczu lub przy wytrysku i może trwać miesiącami. Nie ma tu jednego schematu – lekarz prostatę leczy zależnie od przyczyny, a te bywają różne.

Trzecim, najpoważniejszym problemem jest rak prostaty, jeden z najczęstszych nowotworów u mężczyzn. We wczesnym stadium zwykle nie daje żadnych objawów, dlatego tak ważna jest czujność i rozmowa o badaniach profilaktycznych. Wcześnie wykryte zmiany można często leczyć skutecznie i z zachowaniem dobrej jakości życia.

Objawy, które warto zauważyć

Typowe objawy związane z prostatą to częste oddawanie moczu, zwłaszcza w nocy, nagłe i silne parcie na pęcherz oraz słaby, przerywany strumień. Wiele osób zauważa, że musi czekać, zanim mocz zacznie płynąć, albo ma uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza. Pojawia się też wykapywanie moczu po mikcji, które bywa krępujące. Gdy lekarz prostatę ocenia, pyta zwykle o te objawy bardzo szczegółowo, czasem z pomocą krótkiego kwestionariusza.

Niepokój powinny budzić także ból lub pieczenie przy oddawaniu moczu, ból w kroczu, podbrzuszu lub dolnej części pleców oraz bolesny wytrysk. Krew w moczu albo w nasieniu zawsze wymaga wyjaśnienia, nawet jeśli pojawiła się tylko raz. Takie sygnały zawsze wymagają dalszych badań, bo mogą mieć bardzo różne przyczyny. Nie oznaczają automatycznie nowotworu, ale warto, by lekarz prostatę i drogi moczowe dokładnie sprawdził.

Warto pamiętać, że podobne objawy dają też inne choroby – zakażenie dróg moczowych, kamica, cukrzyca czy nadreaktywny pęcherz. Dlatego zanim lekarz prostatę uzna za źródło kłopotów, często wyklucza inne przyczyny. Samodzielne zgadywanie, co się dzieje, rzadko prowadzi do dobrych decyzji.

Do jakiego lekarza się zgłosić

Pierwszym krokiem może być wizyta u lekarza rodzinnego. Przeprowadzi wywiad, zleci podstawowe badania moczu i krwi, a w razie potrzeby wystawi skierowanie do specjalisty. Już na tym etapie można wstępnie ocenić prostatę i ustalić, co dalej. Wiele osób zaczyna właśnie od POZ, bo tam jest najłatwiej o szybki termin.

Chorobami prostaty zajmuje się lekarz urolog, który prowadzi diagnostykę i dobiera leczenie, a w razie potrzeby kwalifikuje do zabiegu. Na wizytę w ramach NFZ do większości specjalistów, w tym do urologa, zwykle potrzebne jest skierowanie od lekarza POZ – szczegóły sprawdź w rejestracji lub na pacjent.gov.pl. Prywatnie można umówić się bez skierowania, a w Szczecinie działa wiele poradni urologicznych zarówno w ramach NFZ, jak i komercyjnie. Niezależnie od miejsca ważne jest, by lekarz prostatę zbadał rzetelnie i jasno wyjaśnił wyniki.

Przed wizytą warto zapisać, od kiedy trwają objawy, ile razy w nocy wstajesz do toalety i jakie leki przyjmujesz na stałe. Pomocny bywa kilkudniowy dzienniczek mikcji, w którym notujesz godziny i przybliżone ilości oddawanego moczu. Dzięki takim notatkom lekarz prostatę oceni szybciej i dokładniej.

Jak wygląda diagnostyka

Podstawą jest rozmowa i badanie fizykalne, w tym badanie przez odbyt. Brzmi to dla wielu mężczyzn stresująco, ale trwa krótko i zwykle nie jest bolesne. Dzięki niemu można ocenić wielkość, kształt, spoistość i bolesność gruczołu. To proste badanie wciąż wnosi bardzo dużo informacji.

Często zlecane jest oznaczenie PSA we krwi, czyli antygenu swoistego dla prostaty. Jego poziom rośnie nie tylko w raku, ale też przy rozroście, zapaleniu, a nawet po jeździe na rowerze czy wytrysku. Wynik PSA zawsze zestawia się więc z innymi danymi, bo lekarz prostatę ocenia całościowo, a nie na podstawie jednej liczby. Gdy lekarz prostatę chce ocenić badaniem PSA, zapytaj, czy przed pobraniem krwi trzeba odczekać kilka dni po wysiłku lub współżyciu.

Kolejne kroki to zwykle USG przez powłoki brzuszne lub przez odbyt, badanie ogólne moczu i ocena zalegania moczu w pęcherzu po mikcji. Czasem wykonuje się też badanie przepływu cewkowego, które mierzy siłę strumienia. Przy podejrzeniu nowotworu kolejnym etapem bywa rezonans magnetyczny, a następnie ewentualnie biopsja. Kolejność badań nie jest ustalona z góry – lekarz prostatę ocenia krok po kroku, na podstawie całego obrazu.

Metody leczenia

W łagodnym rozroście przy niewielkich objawach często wystarcza obserwacja i zmiana nawyków. Gdy dolegliwości są większe, stosuje się leki, które rozluźniają mięśnie w okolicy szyi pęcherza albo stopniowo zmniejszają gruczoł. Gdy lekarz prostatę leczy farmakologicznie, dobiera lek indywidualnie, biorąc pod uwagę inne choroby i możliwe działania niepożądane.

Jeśli leki nie pomagają, pojawiają się powikłania lub objawy są bardzo nasilone, rozważa się leczenie zabiegowe. Istnieje kilka metod – od klasycznej elektroresekcji przez cewkę moczową, przez techniki laserowe, po operacje otwarte przy bardzo dużych gruczołach. Wybór metody warto omówić szczegółowo ze specjalistą, poznając korzyści i ryzyko każdej z nich.

Zapalenie bakteryjne leczy się antybiotykiem, zwykle przez dłuższy czas niż w zwykłym zakażeniu pęcherza. W przewlekłych dolegliwościach bólowych pomagają często różne metody łączone – leki, fizjoterapia mięśni dna miednicy, a czasem wsparcie psychologiczne. Jeśli lekarz prostatę leczy z powodu raka, plan ustala wspólnie z onkologiem, a możliwości obejmują m.in. aktywną obserwację, operację, radioterapię i leczenie hormonalne.

Co możesz zrobić sam

Nie da się zatrzymać naturalnego powiększania się prostaty, ale można zmniejszyć uciążliwość objawów. Pomaga ograniczenie picia na dwie–trzy godziny przed snem, mniej kawy i alkoholu, które drażnią pęcherz, oraz regularne, spokojne oddawanie moczu bez pośpiechu. Warto unikać długiego wstrzymywania moczu i zadbać o to, by nie dochodziło do zaparć. Takie zmiany są zwykle pierwszym krokiem, jeszcze przed lekami.

Ogólnie przyjęte zalecenia obejmują też ruch, utrzymywanie prawidłowej masy ciała, rzucenie palenia i dobrą kontrolę cukrzycy czy nadciśnienia. Ostrożnie z suplementami „na prostatę” – nie zastępują diagnostyki, a mogą opóźnić wykrycie poważnej choroby. Zanim po nie sięgniesz, upewnij się, że lekarz prostatę już zbadał, i zapytaj, czy taki preparat ma w ogóle sens. Uważaj też na niektóre leki na przeziębienie, które mogą utrudniać oddawanie moczu – jeśli lekarz prostatę już u ciebie leczy, powiedz mu o nich.

Rozmowę o badaniach profilaktycznych w kierunku raka prostaty warto podjąć po pięćdziesiątce, a wcześniej, jeśli rak prostaty występował u ojca lub brata. Nie ma jednego schematu dla wszystkich, dlatego częstotliwość kontroli zależy od twojej sytuacji.

Kiedy pilnie – SOR lub 112

Całkowite zatrzymanie moczu to stan nagły. Jeśli mimo silnego parcia nie możesz oddać moczu, a podbrzusze jest wzdęte i bolesne, jedź na SOR lub do izby przyjęć szpitala z oddziałem urologicznym. Najpierw trzeba odbarczyć pęcherz, zwykle cewnikiem – dopiero potem lekarz prostatę dokładnie oceni.

Pilnej pomocy wymaga także wysoka gorączka z dreszczami i bólem w kroczu lub przy oddawaniu moczu, bo może oznaczać ostre zapalenie prostaty z ryzykiem zakażenia ogólnego. Niepokojące są również obfita krew w moczu ze skrzepami, splątanie, bardzo złe samopoczucie i spadek ciśnienia. W takich sytuacjach nie czekaj, aż lekarz prostatę zbada w poradni – dzwoń pod 112 lub jedź na SOR.

Mity o prostacie

Częstym mitem jest przekonanie, że kłopoty z oddawaniem moczu to normalna cecha starzenia i nie warto z nimi nic robić. Owszem, rozrost prostaty jest częsty, ale dostępne metody leczenia potrafią wyraźnie poprawić komfort życia. Wielu mężczyzn żałuje, że tak długo zwlekali z badaniem.

Inny mit mówi, że wysoki wynik PSA oznacza raka, a prawidłowy wyklucza go na pewno. Żadne z tych stwierdzeń nie jest prawdziwe, dlatego wyniki zawsze wymagają omówienia. Nieprawdą jest również, że leczenie prostaty zawsze kończy się nietrzymaniem moczu czy zaburzeniami erekcji – ryzyko istnieje, ale zależy od metody i jest omawiane przed decyzją. Dobrze, gdy lekarz prostatę leczy bez pośpiechu i omawia z tobą te kwestie otwarcie. Jeśli coś cię niepokoi, lekarz urolog spokojnie wyjaśni, jakie skutki może mieć konkretna terapia. Mieszkańcy Szczecina i okolic znajdą poradnie urologiczne na liście powyżej.

Opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady lekarza. W nagłym przypadku dzwoń pod numer 112.